Thuiskomen begon niet met een plan. Maar met luisteren.

Thuiskomen begon niet met een plan.
Maar met luisteren.

Soms denk ik aan het verschil tussen een aardappel en een ui.
Een aardappel schil je een beetje en dan gaatie de pan in.
Maar een ui… die pel je laag voor laag en hoe dieper je komt,
hoe meer het prikt, hoe meer je voelt. Dat ben ik. Een ui.

Soms denk ik aan het verschil tussen
een aardappel en een ui.
Een aardappel schil je een beetje
en dan gaatie de pan in.
Maar een ui… die pel je laag voor laag
en hoe dieper je komt, hoe meer het prikt,
hoe meer je voelt. Dat ben ik. Een ui.

In 2013 begon ik met pellen. Niet omdat ik wilde, maar omdat mijn lijf het van mij vroeg. Met hulp, geduld en soms ook wanhoop pelde ik. Laag na laag. Tot ik mezelf weer tegenkwam. Niet als de oude ik, maar als iemand die zachter was geworden. Milder. Eerlijker. En dat was nodig.

In 2013 begon ik met pellen. Niet omdat ik wilde,
maar omdat mijn lijf het van mij vroeg.
Met hulp, geduld en soms ook wanhoop pelde ik.
Laag na laag. Tot ik mezelf weer tegenkwam.
Niet als de oude ik, maar als iemand die zachter was geworden. Milder. Eerlijker. En dat was nodig.

Later, toen mijn dochter werd geboren, veranderde er iets wezenlijks.
Niet als een grote bevrijding, maar als een zachte uitnodiging om anders te leven – langzamer, lichter, liefdevol.

In de nasleep van langdurige COVID, een keizersnede, zwangerschapsvergiftiging en de zware schaduwen van een voorstadium van borstkanker — een tumor van 3 bij 7 centimeter —, evenals het verdriet om het verlies van mijn dierbare maatje Aap, leerde ik dat er kracht ligt in zachtheid.
Niet in harde overwinningen, maar in het gewoon aanwezig zijn – in het durven voelen en luisteren naar wat er werkelijk in je leeft.

Later, toen mijn dochter werd geboren,
veranderde er iets wezenlijks.
Niet als een grote bevrijding, maar als een zachte uitnodiging om anders te leven –
langzamer, lichter, liefdevol.

In de nasleep van langdurige COVID, een keizersnede, zwangerschapsvergiftiging en de zware schaduwen van een voorstadium van borstkanker — een tumor van 3 bij 7 centimeter —, evenals het verdriet om het verlies van mijn dierbare maatje Aap, leerde ik dat er kracht ligt in zachtheid. Niet in harde overwinningen, maar in het gewoon aanwezig zijn – in het durven voelen en luisteren naar wat er werkelijk in je leeft.

Ik ben blijven luisteren . Naar haar, naar mijn lijf,
naar dat fluisterende ‘ik’.
En in die ruimte begon ik te schrijven.
Niet om te verklaren, maar om te verbinden.

Ik ben blijven luisteren . Naar haar, naar mijn lijf, naar dat fluisterende ‘ik’.
En in die ruimte begon ik te schrijven.
Niet om te verklaren, maar om te verbinden.

Ik heb mijn eigen weg gezocht; een weg die niet in één rechte lijn loopt, maar bochten, hobbels en momenten van stilte kent. Vandaag vertel ik mijn verhaal niet omdat het af is, maar omdat ik er in geloof dat we elkaar kennen als we via onze verhalen onze diepste waarheden durven te delen.
Het is een uitnodiging om te ontdekken, te voelen en te verbinden – om te zien dat in de kwetsbaarheid juist een bijzondere kracht schuilt.

Dit is mijn verhaal.

Dit ben ik. xx