Tussen groei en ontwikkeling

Mei voelde als een maand waarin van alles groeide.

Letterlijk begon het in de tuin. Na maanden van vooral kijken naar wat er nog moest gebeuren, besloten we de handen uit de mouwen te steken. Gelukkig kreeg ik daarbij hulp van mijn oom. Samen maakten we de tuin weer klaar voor de zomer. Nieuwe plantjes kregen een plek, bestaande planten werden verzorgd, tegels schoongemaakt en geverfd en ook de schutting kreeg een flinke opfrisbeurt.

Vooral dat laatste bleek een grotere klus dan gedacht. Daarom ging Mexx die dag gezellig spelen bij opa en oma. En eerlijk? Dat was heerlijk. Niet omdat ik haar weg wilde hebben, maar omdat ik volledig kon opgaan in wat ik aan het doen was. Gewoon een kwast in mijn hand, verf voor mijn neus en een taak die niet ingewikkelder was dan de volgende plank verven. Soms is dat precies wat een hoofd nodig heeft. Even niet denken aan alles wat nog moet, maar gewoon bezig zijn met wat er op dat moment voor je ligt.

Niet veel later was het Moederdag.

Ik kreeg van Mexx een zelfgeschilderd bloempotje met een zaadje erin. Aan het potje hing een briefje:

Net als mijn liefde

Groot en blij

Groeit dit plantje speciaal

Voor jou van mij 💛

Van de jufjes hoorde ik later dat Mexx lang aan haar werkje had gezeten. Terwijl andere kinderen al klaar waren, bleef zij nog doorschilderen. “Ik ben nog niet klaar,” had ze steeds gezegd. Dat ontroerde me misschien nog wel het meest. Dat kleine meisje dat iets voor haar moeder wilde maken en pas stopte toen het voor haar goed voelde. Dankjewel aan de jufjes die haar daarbij hebben geholpen en haar de ruimte hebben gegeven om er echt haar eigen werk van te maken.

Halverwege de maand stond onze vakantie naar de Veluwe op de planning. Ik had Mexx al ruim van tevoren verteld dat we in een safaritent zouden gaan slapen. Dat leek haar eerst een leuk idee, totdat ze een paar dagen voor vertrek ineens zei:

“Mama, ik wil niet in een tent slapen. Ik wil thuis blijven.”

Ik moest er stiekem om lachen. Zo werkt dat soms met kinderen. Wat eerst leuk klinkt, wordt ineens spannend zodra het dichterbij komt.

Op de dag van vertrek leek ze daarin bevestigd te worden. De regen kwam met bakken uit de lucht en onderweg reden we door een flinke onweersbui. Achterin de auto hoorde ik een bezorgde stem.

“Mama, is dit vuurwerk?”

Vuurwerk vindt Mexx helemaal niets. Harde, onverwachte geluiden zijn sowieso niet haar favoriete combinatie. Dus legde ik rustig uit dat het onweer was. Hoe dat ontstaat. Waarom je soms eerst het licht ziet en daarna pas de donder hoort. Ondertussen keek ik vooruit en zag ergens in de verte een strook blauwe lucht.

“Kijk eens,” zei ik. “Daar rijden we naartoe. Daar is het droog.”

En eigenlijk bleek dat precies hoe deze vakantie verliep.

Natuurlijk begon de vakantie met regen en hadden we af en toe een buitje. Soms een paar spetters overdag en in de nacht wat langer. Maar eerlijk gezegd vond ik dat helemaal niet erg. Regen hoort er ook gewoon bij. De plantjes groeien ervan en het geluid van regen op een tentdoek heeft iets rustgevends.

De safaritent bleek een schot in de roos. Het geluid van de regen op het doek, de warmte van de pelletkachel en samen knus binnen zitten terwijl het buiten wat natter was. Het had iets gezelligs.

Ik kreeg regelmatig berichtjes van mensen die hoopten dat het weer snel beter zou worden. Lief bedoeld natuurlijk. Maar eigenlijk vonden wij het al goed zoals het was.

Bovendien kregen we ook prachtige dagen cadeau. Dagen waarop we met de bakfiets over de Veluwe fietsten onder een blauwe lucht. Dagen waarop we buiten waren van ’s morgens tot ’s avonds. En onze dag in Julianatoren voelde zelfs als een echte zomerdag in mei. Strakblauwe lucht, volop zon en temperaturen waarbij een ijsje eigenlijk verplicht was.

We trokken onze laarzen aan als het nat was, genoten van de zon als die scheen en maakten herinneringen ongeacht het weer. Uiteindelijk bleek het weer vooral achtergronddecor voor een week waarin we het ontzettend fijn hebben gehad.

Als afsluiting van onze vakantie gingen we dus naar Julianatoren.

Dat blijft grappig met Mexx. Harde onverwachte geluiden vindt ze spannend, maar een achtbaan? Daar stapt ze zonder aarzelen in. Volgens mij hebben we bijna iedere attractie gedaan die voor haar leeftijd toegankelijk was. We gingen pas weg toen het park sloot.

Nog voordat we goed en wel onderweg waren naar huis, lag Mexx achterin de auto te slapen. Het was stil. Zo stil als het na een dag vol indrukken alleen kan zijn.

Terwijl ik reed, merkte ik dat ik zelf ook behoorlijk moe was. Niet alleen moe, maar ook een beetje licht in mijn hoofd. Een hele dag lopen, opletten, genieten, meebewegen en alle indrukken van zo’n pretpark verwerken vraagt blijkbaar meer energie dan je op dat moment doorhebt.

Daarom maakte ik onderweg een stop bij de McDrive. Niet omdat het mijn favoriete plek is, maar omdat het op dat moment gewoon handig was. Even iets eten, even wat energie aanvullen en daarna weer verder naar huis.

Eenmaal thuis was Mexx alweer helemaal terug. Ze had vooral honger en wilde graag eten met een serie erbij. Terwijl zij op de bank zat, ruimde ik de auto uit en bracht ik langzaam alles weer naar binnen. De tassen, losse tasjes, boodschpajes, speelgoed, fietsje, step knuffels en verdwaalde jasjes. Zo’n moment waarop je weet dat de vakantie voorbij is.

We waren weer thuis.

Alsof de maand nog niet vol genoeg was, vierden we een week later de derde verjaardag van Mexx.

Drie jaar.

Het blijft bijzonder hoe snel die jaren voorbijgaan.

Op de dag dat Mexx jarig werd, wilde ik haar natuurlijk als eerste feliciteren. Vrijdagavond werd zaterdagnacht en toen de klok twaalf uur sloeg, boog ik me naar haar toe en fluisterde zachtjes in haar oor:

“Gefeliciteerd lieverd.”

Met haar ogen nog dicht verscheen er direct een glimlach op haar gezicht.

Daar moest natuurlijk een verjaardagsliedje achteraan.

Terwijl ik begon te zingen, werd die glimlach alleen maar groter. Op een gegeven moment stond ik zelfs op het bed te springen terwijl ik uit volle borst verder zong.

Mexx schoot in de lach.

Echt hard lachen.

Toen keek ze me aan en zei:

“Mama, ik ga weer verder slapen.”

“Ja schat,” zei ik. “Dat is goed.”

En dat deed ze ook. Ze draaide zich glimlachend om en sliep binnen een paar tellen weer verder.

Ik bleef nog even wakker liggen en glimlachte naar het plafond.

Vorig jaar verliep dit moment heel anders. Toen was ze na haar felicitatie klaarwakker en vertelde ik haar uitgebreid over de dag waarop ze geboren werd.

Dit jaar hoefde dat allemaal niet.

Dit jaar was er een glimlach, een lachbui, een korte mededeling dat ze verder ging slapen en daarna stilte.

Terwijl zij verder droomde, gingen mijn gedachten vanzelf even terug naar die dag drie jaar geleden. Naar de bevalling. Naar het moment waarop ik haar voor het eerst zag. Naar het begin van ons verhaal.

En ergens vond ik het mooi dat zij inmiddels gewoon weer verder kon slapen, terwijl ik nog even bleef hangen in die herinnering.

Op de opvang werd getrakteerd op ijsjes en thuis vierden we haar verjaardag lekker buiten. Geen ingewikkelde plannen. Gewoon gezelligheid, zandbak, zon en een meisje dat zichtbaar genoot van alle aandacht.

En nu kijk ik alweer vooruit naar de komende weken.

Een periode die in het teken staat van iets waar ik jarenlang naartoe heb gewerkt.

Op 3 juli vindt de boeklancering van Me – XX plaats.

Zelf merk ik dat ik daar steeds vaker bij stilsta. Lange tijd leefde dit project vooral in mijn eigen wereld. Tussen documenten, hoofdstukken, correctierondes en ideeën. Het speelde zich grotendeels af achter mijn laptop en in mijn hoofd. Daar voelde het veilig. Vertrouwd. Van mij.

Maar nu komt het moment dichterbij waarop al die woorden niet meer alleen van mij zijn.

Dat voelt soms nog een beetje onwerkelijk.

Jarenlang schreef ik. Soms met gemak, soms worstelend met een hoofdstuk dat maar niet wilde landen. Ik herschreef, schrapte, voegde toe en las mijn eigen woorden vaker terug dan ik kan tellen. Het boek werd onderdeel van mijn dagelijks leven. Zo vanzelfsprekend aanwezig dat ik soms vergat hoe bijzonder het eigenlijk is dat het er nu echt ligt.

En straks mag het de wereld in.

Dat is spannend. Mooi. Kwetsbaar ook.

Maar bovenal voelt het als het juiste moment.

Voor nu geniet ik nog even van alles wat mei heeft gebracht. Van een tuin die weer kleur krijgt. Van een meisje dat inmiddels drie jaar oud is. Van een vakantie waarin regen helemaal niet in de weg bleek te zitten. En van de wetenschap dat sommige maanden niet groots hoeven te zijn om bijzonder te voelen.

Soms zit het geluk gewoon in een bloempotje met een zaadje, het geluid van regen op een tentdoek, een slapend meisje op de achterbank en een glimlach om twaalf uur ’s nachts.

xx